Wala daw extension. Sabi ng BIR dito sa amin.

Sa bangko ganoon din. Siksikan.

Isa nga palang papuri kay Dr. Richard Hizon. Isang Nephrologist sa NKTI. Isa siyang magaling na dalubhasa sa sakit sa bato.

Inutusan nga pala ako ng ate ko na huwag nang magbanggit ng Hospital. Kasi dito sa bagong Hospital na kinaroroonan niya eh mga medyo bigating tao ang pasyente at baka daw makabanggit ako ng pangalan. Kahit hindi pa naman ako nakakapagpost ng mga pangalan ng tao eh susundin ko na rin at hindi na ako magbabanggit ng pangalan ng Hospital.

Last na ipopost ko ang pangalan ng NKTI. Ang NKTI na pinatayo ng mga Marcos na siyang isa sa mga may pinakamalaking pakinabang sa mga Filipino ngayon. Masama man ang tingin ng karamihan sa Pinoy ngayon kay Marcos, hindi mo rin maitatanggi na madami silang naipatayong istrukturang kapakipakinabang.

No related posts.

O kaya nasa gitna ka ng kalsada’t papatawid, bigla kang makakaisip ng napakainam na ideya. Tapos pagkatawid mo biglang nalimutan mo na.

O siguro nagbrabrowse ka ng mga website at natanong mo ang sarili mo: Bakit ako nagblablog?

Ba. Bakit nga ba?

Noong simula walang rason. Teka. Hindi ko din sigurado.

Nagblablog lang ako. Tapos nakakakuha ako ng mga materyal na bagay na tulad nito:

Ibabaw - Hita, Tatak Asul H Uno

Madami pa. Puro materyal na bagay.

Nagkaroon din ako ng mga kaibigan. Kaibigan na hindi nila ako kilala, at hindi ko din alam ang pangalan nila pero alam namin ang wesbite ng isa’t isa.

Bakit ako nagblablog?

Noong umalis ako sa pinagtratrabahuhan ko bilang web developer sa Makats binili ko ang 1st .ph domain name ko. Tapos ginawa ko simpleng HTML page lang na parang notebook. Pero hindi ko sigurado kung maikukunosiderang blog iyon.

Web design portal ang uso noon. Blog din ba iyon? Iyong gagawa ka ng news tungkol sa isang napakagandang website.

Bakit nga ba ako nagblablog?

Hindi ko na siguro alam magweb design kaya hanggang blog na lang.

Hindi naman.

Ang ultimate na sagot alam mo? Nagblablog ako kasi blogger ako.

No related posts.

Hirap din kapag tumatanda na. May mga sumasakit. Paano na lang kung umabot na ako ng kuwarenta o singkuwenta?

Siyempre nga pala, wala pa rin ang resulta ng nursing exam. Kung wala pa mamaya siguro late february na. O siguro sa Marso. 89 libo ang kumuha, hirap i-check noon. Kahit sabihing computer iyong gumawa.

May breast feeding station sa amin. Bigla akong pumasok sa station. Bigla ko ding hinila iyong nagbabantay na nurse. Akina! ang ika ko. Akina at dedede ako! Bilis. Tinanggal ko ang bra niya at sinapo ko ang kanyang dede. Piniga-piga ko. Mmmm. Hmmmm. Siyempre joke lang. Hehehe.

Mukhang pinapahirapan na nila ang renewal ng business permit dito sa Pangasinan. Madaming kalokohang hinahanap. O siguro pinapahirapan nila para mag”lagay” ang mga nagrerenew. Ang masama pa nito hiwahiwalay kong umabsent sila. Imbes na macheck at mapirmahan, dahil sa absent ang tao hindi ito matapos-tapos. Pagbalik mo kinabukasan, ibang kalokohan na naman ang hinahanap.

Ito na siguro ang kapalit ng kaunlaran.

Kung sana nga lang. Kung sana nga lang. Baka mapilitan akong kumandidato at lumaban para sa posisyon. O siguro suportahan ang kalaban nila sa susunod na eleksyon.

Madaming problema kapag lumaban ka sa eleksyon. Isa diyan pera. Sa mababang posisyon, malaki ang gagastusin mo. Pero sigurado namang mababawi mo ang ginastos mo kapag nanalo ka. Isa din sa magiging problema eh dadami ang kaaway mo. Mga kaaway, lalo na iyong mga matatanda at matagal na sa pulitika.

Si Ted Failon nga eh umayaw sa pulitika.

Olrayt, baka kung saan na mapunta itong post ko. Neks taym ulit. Parehong oras at tsanel.

No related posts.

Malay mo makaimbento o makapag-isip ako ng bagay na kakaiba. Super kakaiba na makapagpapabago sa mundo.

Nabisita ko na nga pala ang nakumpleto nang CB Mall sa Urdaneta, Pangasinan. Madami pang mga puwesto ang bakante. Sa tingin ko hindi nila mapupuno ng uupa. Siyempre bago sila kukuha ng puwesto doon, uunahin nila sa SM City sa Rosales Pangasinan. Malaki talagang kompetisyon sa kanila ang pagbubukas ng SM.

Kakaunti ang mamimimili noong pumunta ako doon. Kung kaunti ang tao sa SM, mas kaunti pa ang tao sa CB Mall.

Ramdam na ang krisis na pinansyal dito sa Philippines. Kahit dito sa Pangasinan, apektado na ang mga neegosyo. Kahit sa dental, maliit ang kita. Sa hirap ng tao, inihuhuli na nila ang dental health.

Madami ang natatanggal ng manggagawang Filipino sa trabaho sa ibang bansa. Paano na kaya ang libu-libong mga bagong nurse?

Siyangaps, nanunuod ka ba ng Fox News? Napansin mo ba na ang mga programa nila eh nakasentro para kontrathin ang mga Democrat? Doon lang umiikot ang halos lahat ng programa nila.

Panoorin mo, at malalaman mong hindi lang pala sa Pilipinas nangyayari ang kontrahang matitindi. Na kahit anong mungkahi, mabuti man o masama eh kokontrahin.

Siyangaps ulit. Natapos na ng kapatid kong physician ang kanyang pagpapakadalubhasa sa Radiology. Diplomate na isusunod niya. Siyempre hindi siya nanlibre.

O hanggang dito na lang ulit. Next time na lang ang joke kapag nakapag-isip ako ng bago.

No related posts.

Na kahit saan at kahit kailan wala kang patawad sa kakatawad. Malaki ang posibilidad na layuan ka ng mga kakilala mo.

Madalas, ang kalidad ay may katumbas na presyo. Sa pagpapataas ng kalidad, ginugugulan ang isang produkto ng materyales, pagod at abilidad ng gumagawa. Kapag mura at tinipid ang materyales, husto kaya ang kalidad nito? Kapag hindi pinagpaguran ang isang bagay, husto kaya ang kalidad nito? Kung hindi binayaran ang gumagawa ng produkto, bubuhusan niya kaya ang isang produkto ng kanyang abilidad?

Sa doctor na lang. Halimbawa ipapatingin ng pasyente kung ano ang sakit na dumapo sa kanya. At ayaw gumastos ng pasyente. Paano kung may lab tests na kailangan? At ayaw gastusan ng pasyente ang mga nasabing tests. Magiging accurate kaya ang pagsusuri ng doctor sa sakit ng pasyente?

Kadalasan kung sino ang mayaman, siya pa itong sobra kung tumawad. Na halos ang gusto niya’y magkawanggawa na lang ang nagseserbisyo sa kanya. Na ang tingin niya sa tao ay pinagkakakuwartahan siya.

Hindi na tuloy naiioffer sa pasyente ang mas karapat dapat na kalutasan sa problema nito. Mangingimi ang taong sabihin sa pasyente ang isang bagay dahil alam naman niyang magsasayang lang siya ng laway at wala siyang mapapala dito.

Madalas mo ding madidinig ang “ipinunta na sa lahat ng doctor, hindi nila malaman ang sakit.”

Hindi nila malaman ang sakit hindi dahil sa kabobohan kundi dahil sa ayaw gumastos ng pasyente sa urinalysis, blood test at iba pa.

Mahirap ang buhay ngayon. Oo lahat apektado ng kahirapan. Ngunit sana naman, huwag nating sobrahan ang kakatawad. Sa level na extreme.

Sa madaling salita.

Bad trip. Tawad ng tawad ang pasyente ko kanina; hindi ko na tuloy naipaliwanag ang iba pang option na nararapat sa kanya. Ang gusto niya, ako pa mag-abono at magkawanggawa. Sa materyales na lang abonado na ako, paano pa ang bayad sa pagod ko?

Nauwi ang lahat sa sinabi kong “Tagalan mo sa brushing para magimprove ang health ng gums mo.” Iyon na ang pinakamurang solusyon at tapat sa presyong gusto niya. Libre.

Siyangaps, ang hula ko magchachampion ang Cleveland Cavaliers. Kung hindi Cleveland, Lakers. Muntik na noong isang season makalusot ang Cleveland. Ngayong season lalo pa silang nag-improve.

Kita sa laro nila kaya nilang tapatan ang Boston at Orlando.

Ang Lakers naman, punong-puno ng talent. At sigurado malaking disappointment kung hindi sila magchachampion ngayong season na ito.

Saka natanong ko si Madam Auringring, ang bulong niya Lakers vs Cavaliers daw ang maglalaban sa Finals. Sure daw. Aprubado pa ni Madam Bola at Pong Pagong.

No related posts.

10 milyong taon pa daw bago irelease ang resulta ng nursing board exam. Daming nag-aabang ng resulta.

Siguro sa February pa lilitaw.

Siyempre may kuwento dapat. Ang kuwento ko ngayon ay tungkol sa Doctor.

Minsan nakasakay ako sa jeep. Napadaan ito sa hospital. Nagkomento ang drayber. Mga buwaya daw ang mga doctor. Mga sakim daw sa pera. Napakamahal daw maningil.

Gusto kong kumampi.

Pero hindi. Malaking pera din kasi ang ginastos ng mga physician bago sila naging doktor. Mahabang panahon din ang ginugol nila. Milyon. At priceless na panahon. 4 to 6 years na pre-med. Tuition, allowance at bayad sa bahay at iba pang fee para sa projects, libro at iba pa. Mahabang panahon na pagbababad sa pag-aaral habang ang ibang kabataan ay nag-eenjoy sa kanilang buhay. Mahabang panahon na pakikisama sa mga kaklase, mga propesor, at iba pang alagad sa unibersidad. Matapos ang premed, mag-aaral na sila ng medicine. 4 years ulit. Doblehin o triplehin mo ang gastos kumpara sa premed. Doblehin o triplehin mo din ang dami ng mga masusungit at magagaliting propesor. At siyempre ang bilang ng mga kulugong mga kaklase. Ganoon din ang pag-aaral. Hindi biro ang oras at pagod sa pagbabasa at pagmememorya habang ang ibang kabataan ay nag-eenjoy sa kani-kanilang bisyo.

Matapos ang graduation, kukuha ng board exam. Masuwerte kung pumasa.

Tapos?

Masuwerte kung may sarili siyang ospital o clinic, paano kung wala? Milyon ang halaga ng pagpapagawa ng clinic. At milyun milyon ang halaga ng mga aparato.

Hindi doon nagtatapos. Pagkapasa ng doctor hindi siya instant na mayaman. Kukuha pa siya ng espesyaliseysyon. 4 years. Papasok siya sa ospital at magpapakaalila. Masuwerte kung may suweldo na agad. Kung may suweldo man, sigurado mababa lang.

Kapag nagbayad ang pasyente sa ospital sa tingin mo sa doktor na kumukuha ng espesyaliseysyon mapupunta iyon? Hindi. Meron siguro, pero gabulbol lang.

Natapos niya ang espesyaliseysyon. Kukuha naman siya ng exam para matawag siya halimbawa, radiologist. Masuwerte kung pumasa. Kung hindi maghihintay siya ng 1 year para kumuha ulit ng exam.

At hindi pa nagtatapos diyan. May Diplomate pa. 2 years ulit.

Kunwari 5 years sa premed, 4 years sa med, 4 years sa radiology or ob-gyne, tapos 2 years sa diplomate. Sumatutal 15 years siyang nag-aral para lang mapagaling ka ng tama. 15 years ang hindi niya naenjoy.

Habang ang ibang kabataan ay nagiinuman, nagdudurog, namamasyal, at ineenjoy ang kanilang buhay.

Nandoon siya, nag-aaral at nagpapakadalubhasa para maging doktor.

Ang tingin natin mahal maningil ang doktor sa Pinas.

Siguro. Pero hindi. Ang presyo ng singil nila sa iyo, ikumpara mo sa hirap at perang ginatos nila para maging doctor.

Mahirap lang talaga tayong mga Pilipino kaya ang tingin natin ay mahal. At lalo tayong naghihirap dahil napupunta ang mga pinaghirapan natin sa mga bulsa ng mga pulitiko.

No related posts.

Pahirapan na kasi ang pagsakay dito sa amin. Disiplina daw ang kailangan at masasanay din daw ang mga mamamayan. Mahirap iyang sabihin sa mga matatandang hirap nang maglakad ng malayo para lang makasakay.

Iyon lang naman ang butas.

Sa totoo lang, siya na ang pinakamagaling na naging mayor ng bayan namin. Madaming naipagawa. Madami siyang nabago. Madaming problema ang nawala.

Kung kumandito siguro siya bilang isa sa congressman sa Pangasinan malaki ang probabilidad na manalo siya.

Seryoso ano? Hehehe.

Naisip ko lang, bakit si darna may mahabang tela sa harap niya? Anong gamit noon? Berde ako mag-isip. Pero ano nga kaya ang gamit noon? Para saan at nilagyan niya ng tela sa posisyong iyon?

Para kayang sa iphone? May iphone ka pero text at tawag lang ang ginagamit mo.

Ang ika siguro ni darna, “Ah lagyan ko ng tela dito dahil ‘wala lang’”.

Siguro naman gawa sa cotton iyon at malakas magabsorb. Hehehe.

Maraming salamat nga pala kay Dr. Richard Hizon. Isa siyang espesyalista tungkol sa mga renal/kidney na mga problema. Sa NKTI siya. Magaling na doktor.

No related posts.

Dadating ang babae. May tinitignan sa estante. Lilingon. Susulyap sa lalaking pinakamalapit.

“Puwedeng makita ito?”, ang sambit nito saka itinuro ang kasuotang pasyonista.

Nangingiti ang lalaki. Iiral kaya ang abilidad niyang pang-stuntman? O ablidad kaya ng clown?

Iniabot ang ipiniaabot ng babae. May itsura. Oo may itsura.

“Saan ang fitting room?”

Ayos naman. Ang espasyo ng lugar na iyon, ang ilaw na panghotel, ang modernong istilo ng disenyo. Kabisado ba ng lalake ang kinaroroonan niya ngayon?

“Dito po.” Sabay turo sa silid na may mas maliwanag na ilaw sa normal.
Maliwanag nga ba o ito ay batay lang sa mata ng lalake? O dahil epekto na din ng eksaytment at extrang lakas na dulot ng transpormasyon nito galing tao patungong class S na payasong halimaw?

Nagdaan and ilang libong microsecond. Lumitaw ang babae.

“Mukhang makipot”. Titingin sa salamin saka titingin sa lalake. Sulyap na ewan kung talagang normal o may bahid ng kaunting misteryo o siguro may sense ng pagkamalagkit.

Tititig ang lalake sa itinuturo ng babae. Ayos ang hubog ng katawan niya ang sabi ng utak ng lalake. “Bagay sa misteryosang mukha niyang mala-diyosa.” Hindi mapapansin pero napahinto ang lalake at halata ito ng babae.

“Hindi naman.”
“Sa tulad ng…” pormang iikutan ang babae at hihinto sa simula ng pag-ikot. “Sa ganda ng katawan mo, bagay na medyo hapit sa katawan ang ganitong klase ng kasuotan.”

Itutuloy…

*note: Kunyari naisip ko ang kuwentong ito habang naghihintay ako ng sasakyan sa Villasis.

No related posts.

Noong November 28 naman nagbukas ang SM City Rosales sa publiko. Madami ang pumunta dito. Nagmistulang ghost town ang poblacion at halos tumungo ang lahat sa SM.

Madami ding ang galing pa sa mga katabing bayan tulad ng Villasis, Alcala, Balungao, Umingan, Bayambang at Urdaneta. Madami din ang galing pa sa katabing probinsya, ang Tarlac.

Nandoong bukas ang National Bookstore, Tokyo Tokyo, Red Ribbon, Pizza Hut, Ace Harware, Hypermart at iba pa.

Punong-puno ang parking lot. Secured ang lugar dahil nakakalat ang mga pulis at SWAT, security guards ng mall at mga bomb sniffing dog units.

Hindi pa naman bukas ang kabuuan. Bahagi pa lang. Tinatapos pa kasi ang ilang parte nito.

Sa kabuuan, makikita na ang progreso sa bayan ng Rosales.

At mapapansin mo ding parang napossess ang gumawa ng post na binabasa mo ngayon. Oo nga naman, bakit mukhang napakaseryoso ng pagkakasulat?

No related posts.

Rekado
hotdog
tubig

Direksyon
1. Huwag punasan ang kalan ng isang linggo. Hintaying magkaroon ng tae ng daga ang gilid gilid ng kalan. Ang aroma nito ay makakadagdag ng kaunting lasa sa hotdog na ilalaga.
2. Medyo hugasan ang kaldero.
3. Lagyan ng medyo punong isang tasa ng tubig.
4. Initin ng kaunti. Masdan ang ilang tae ng daga.
5. Initin pa.
6. Kaunti pa.
7. Ilagay ang hotdog na manok.
8. Hintaying umusok. Ibig sabihin malapit na ang tagumpay.
9. Masdan ang usok. Parang ulap di ba?
10. Tusukin ng tinidor at ilagay sa medyo malinis na platito, saka ngumiti.

Please visit the biggest, the brightest, the ultimate recipe website of the most handsome web developer of all time (Ako iyon) : Cooking ng Ina mo

No related posts.