Isa sa mga manunulat na tinatangkilik ko eh si kumpareng John Grisham. Ang tema ng mga aklat niya ay sa mga korte-korte at batas. Sa katunayan parang nakokopya ko kung minsan ang istilo niya sa pagkukuwento.

Ayos din ang mga sinusulat ni Lorenzo Carcatera.

Ayos din ang sumulat ng “Sphere”. Nalimutan ko nga lang ang pangalan niya.

Eh di nakatayo ako sa tapat ng hanay ng mga libro ni kumpareng John Grisham. May dalawa siyang bagong labas na aklat. Iyong isang titulo, isa na lang ang natira. Habang iyong isa naman, libu-libo pa ang kopya. Napaisip ako. Matagal. Matagal na matagal. Tapos biglang lumitaw ang konsenya kong bida sa patalastas ng Safeguard.

Ang ika niya, “iyang titulong iyan ang bilhin mo, tignan mo isa na lang ang natira ibig sabihin, mabili.”

Ang sabi ko naman sa kanya, “baka naman conspiracy iyan, at sinadya nilang gawing isa na lang ang kopya para maisip ng mamimili ang tulad ng iniisip mo.”

Ang sagot niya, “pakinggan mo ang sinasabi ko, sigurado ang mga payo ko. Panoorin mo ang halimbawa ng payo ko sa patalastas, di ba tama ako?”

Ang sagot ko naman, “Taena, it’s hard.”

Hayon inabot ako ng isang siglo doon. Nakatayo sa tapat ng istanteng kinaroroonan ng mga libro ni kumpareng John Grisham. At sa katapusan, hindi din lang ako nakabili kasi biglang nakonsensya ako.

Bangong taon. Amoy paputok.

Ito na nga ba ang kuwentong mala-wrestler? Parang walang direksyon? O walang topic?

Siguro dagdagan natin ng “i gonna smash your head with this steel ladder right here right now!” para mala WWE wrestler.

Kailangan ko lang siguro ng kape. Para magkaroon ng tunog o kaya sense ng kaseryosohan ang pagblablog ko ngayon.

Mainit na kape. Ang ika nga ng lolo ko “Apo, apo, mainit dito. Puro apoy.” Ganoon kainit.

Bakit nga kaya ang Friendster Blog, ganoon pa din. Ang hirap magpost. Walang pagbabago.

O hayan. Dito magtatapos ang 1st post na mababasa mo dito na gawa ng isang sinapian ng kaluluwa ng isang Wrestler.

Ang google ganoon pa din. Parang mga adik. Ginawang zero ang pagerank ng maydede. Para namang may ads itong website na ito.

Ang mga spammer ganoon pa din. Parang mas adik pa sa google. Kita nang zero ang pagerank, spam pa din ng spam.

Ang ika ko nga minsan sa chic sa SM City Rosales. “Sa ganda mong iyan, hindi ka nababagay magwork sa shop na ito. Kapag ako nagkaroon ng GF na tulad mo hindi ko siya hahayaan dito.”

Oy, halimbawa iyan ng hirit na pamatay. Subukan mo iyan sa unang makikita o makakausap mo sa araw na ito at siguradong susuwertihin ka sa pag-ibig. Kahit magpahula ka pa sa idol kong si Madam Auring. Isama mo pa si Bishop Estojero.

Siyempre binabawan ko lang istilo ng post na ito. Kasi ang sabi ng kaibigan ko, “huwag mo ika masyadong laliman ang paggawa mo ng post baka mainlab ako sa iyo.”

O siya, siya. Hanggang dito na lang muna. Mabangong taon sa inyong lahat.

December 25 din nagsimula ang website na ito.

Salamat po sa lahat ng visitors at sa lahat ng hindi visitors nito.

Dadating ang babae. May tinitignan sa estante. Lilingon. Susulyap sa lalaking pinakamalapit.

“Puwedeng makita ito?”, ang sambit nito saka itinuro ang kasuotang pasyonista.

Nangingiti ang lalaki. Iiral kaya ang abilidad niyang pang-stuntman? O ablidad kaya ng clown?

Iniabot ang ipiniaabot ng babae. May itsura. Oo may itsura.

“Saan ang fitting room?”

Ayos naman. Ang espasyo ng lugar na iyon, ang ilaw na panghotel, ang modernong istilo ng disenyo. Kabisado ba ng lalake ang kinaroroonan niya ngayon?

“Dito po.” Sabay turo sa silid na may mas maliwanag na ilaw sa normal.
Maliwanag nga ba o ito ay batay lang sa mata ng lalake? O dahil epekto na din ng eksaytment at extrang lakas na dulot ng transpormasyon nito galing tao patungong class S na payasong halimaw?

Nagdaan and ilang libong microsecond. Lumitaw ang babae.

“Mukhang makipot”. Titingin sa salamin saka titingin sa lalake. Sulyap na ewan kung talagang normal o may bahid ng kaunting misteryo o siguro may sense ng pagkamalagkit.

Tititig ang lalake sa itinuturo ng babae. Ayos ang hubog ng katawan niya ang sabi ng utak ng lalake. “Bagay sa misteryosang mukha niyang mala-diyosa.” Hindi mapapansin pero napahinto ang lalake at halata ito ng babae.

“Hindi naman.”
“Sa tulad ng…” pormang iikutan ang babae at hihinto sa simula ng pag-ikot. “Sa ganda ng katawan mo, bagay na medyo hapit sa katawan ang ganitong klase ng kasuotan.”

Itutuloy…

*note: Kunyari naisip ko ang kuwentong ito habang naghihintay ako ng sasakyan sa Villasis.

Sampung dekada na ang nakakaraang nang grumadweyt ako sa UE Dentistry. Ngayon my friends, gusto ko ulit mag-aral.

Ang problema…

Inspirasyon. Interes? Walang kasiguruhan.

Balak ko next year. Pero habang papalapit ang taon, mukhang papalabo nang papalabo.

Ika nga ni John Mc Cain, “My friends, you all are my friends, friends forever and ever.”

Laban ni Pacquiao bukas. Hindi ako pumusta. Pero kung pupusta ako, siyempre kay Pacquiao. Nandoon ang value, underdog si Pacquiao. Pusta ka ng 1000, panalo ka ng 1500. Matanda na si dela Hoya. Ang tingin ko kay ODLH, kayang labanan ng featherweight. Kung si Steve Forbes nga eh umabot ng 12 rounds, si Pacquiao pa kaya. Kung mafia naman ang pag-uusapan, nakakasiguro kang hindi nagbebenta ng laban si Pacquiao. Gagawin niya ang makakaya niya dahil gusto niyang manalo.

Sa dami ng nag-eksam, halos sigurado ako isang buwan at mahigit bago mairelease ang resulta. Parang iyong sa teacher, isang buwan at isang linggo ang lumipas bago nila nairelease. Isa pa, malapit na ang Christmas. Siyempre mga tao din ang taga PRC, nagsi-celebrate din sila ng krismas.

Makapasa sana ang kapatid ko at ang GF niya.

Hindi pa namin iniintindi ang mga search engine at iba pa nilang mga kaletsehan. Kung ililink, ililink.

Asar ang google. Daming bawal. Ilink mo si ganito tapos hintay ka ng konting pagkakamali sa pagpost mo tapos nagkataong mahina pa ang ranking ng website na nalink mo, bigla nila itong ipepenalize.

Daming kalokohan. Milyong kalokohan. Tapos magreklamo ka tungkol sa google. Bigla ka ding ipepenalize.

Kaya nakakatakot din ang maglink kung ang website na ililink mo eh wala pang matibay na pundasyon sa web.

Malaki na kasi ang google. Anlayo ng Yahoo.

Sana lang makabangon pa ang yahoo. Siyempre, asa pa ako.

Napansin ko lang sa ask. Kapag napenalize sa google, parang napepenalize din sa ask. Nawawala din sa search result.

Sa live naman parang si Bill Gates lang ang gumagamit ng search engine niya.

Saan ang hustisya? Nasa Cuil ba? Na kay Davide ba? Nasaan? Cesar Asar nasaan ka?

Basahin din ninyo ang ibang entry. Isang entry each day. At sigurado gaganahan kayo sa pang-araw-araw na pamumuhay ninyo. Tapos sabayan niyo ng patugtog ng mga kanta ni Mandy Moore at Prince.

Sabayan niyo na din pala ng corn bits. Tapos suka. At siyempre hindi dapat mawala ang SMB.

Noong November 28 naman nagbukas ang SM City Rosales sa publiko. Madami ang pumunta dito. Nagmistulang ghost town ang poblacion at halos tumungo ang lahat sa SM.

Madami ding ang galing pa sa mga katabing bayan tulad ng Villasis, Alcala, Balungao, Umingan, Bayambang at Urdaneta. Madami din ang galing pa sa katabing probinsya, ang Tarlac.

Nandoong bukas ang National Bookstore, Tokyo Tokyo, Red Ribbon, Pizza Hut, Ace Harware, Hypermart at iba pa.

Punong-puno ang parking lot. Secured ang lugar dahil nakakalat ang mga pulis at SWAT, security guards ng mall at mga bomb sniffing dog units.

Hindi pa naman bukas ang kabuuan. Bahagi pa lang. Tinatapos pa kasi ang ilang parte nito.

Sa kabuuan, makikita na ang progreso sa bayan ng Rosales.

At mapapansin mo ding parang napossess ang gumawa ng post na binabasa mo ngayon. Oo nga naman, bakit mukhang napakaseryoso ng pagkakasulat?