Matagal din akong hindi nakapagblog. Pero lagi akong nag-oonline. Hindi lang ako nag-aaupdate.

Nagtaas ng fee ang webhost ng website ko. Mukhang apektado din ng financial crisis ang rapidvps. Pero masakit man sa bulsa eh ok na din kumpara sa kalidad ng customer support nila.

May natutunan ako. Dapat tsinicheck mo din ang website mo 6 hours pagkatapos mong magpost. Lalo na’t adsense publisher ka. Kasi minsan tsumatsamba na makapagpost ka ng banned words. Ang resulta, blangko ang ads ng website.

Isa sa pinaka-okay na company ang Google. Madaming Pinoy ang kumikita sa Google. Ang masama nito, apektado din sila ng crisis. Sana lang, hindi sila matuluyang malugi.

No related posts.

Sa buhay ng isang webmaster, dumadaan tayo sa: 1. free hosting 2. paid shared hosting (kadalasan cpanel) 3. VPS – virtual dedicated server 4. Dedicated server

Kapag nasa una at pangalawang stage ka pa lang, hindi mo mararamdaman ang threat ng mga hacker. Hindi mo mapapansin dahil ang host mo mismo ang gumagalaw para maging safe ang server kung saan nakastore ang website mo.

Kapag narating mo na ang pangatlo at pang-apat na stage, malalaman mo na ang hirap at kadelikaduhan ng pagkakaroon ng isang malaki at disenteng website. Malalaman mo na sa araw-araw pala, laging iniiscan ng mga hacker ang server ng bawat website sa internet. Lagi silang naghahanap ng vulnerability upang masakop at makontrol ang computer na gamit mo bilang server.

Kahit isang error lang puwedeng lumaki. Lumang php, lumang mysql, lumang apache, madaling hulaang password, bukas na ports, maling konpigurasyon ng dns, email na nagloloko at iba pa. Kahit cron jobs na maling konpigurasyon ay may malaking epekto sa isang server.

Kapag nasa unang stage ka pa lang. Ok ka pa. Pero darating din ang panahon at makakarating ka sa pang-apat. At kung may balak kang makarating dito, kailangan mo nang maghanda sa pamamagitan ng pagbabasa at pag-aaral. At siyempre kailangan mong uminom ng herbal medicine tulad Sambong Capsule, Arthro, Diabet at Slenda upang maging malusog ang iyong utak at maabsorb ang kaalamang iyong gustong higupin.

No related posts.

Noong 2000, noong medyo bata pa ako. Laking tuwa ko noong mabasa ko ang website ko sa pahina ng THE WEB Philippines. Tumayo ang lahat ng balahibo ko. Nabasa ko una sa magazine sa Unibersidad. Pagkabasa ko, bumili ako noong hapon ng araw na iyon, ng kopya sa National Book Store sa Recto, Manila.

Oks ang review nila. Hehehe. Nadyaryo ako este namagazine pala. Wala eh, talent ba? Hindi, sa tingin ko, wala lang silang mapagpilian dahil kaunti pa lang ang websites noon na gawa ng Pinoy. Mali-mali pa nga ang english ko sa website ko noon (hanggang ngayon kaya Filipino ang lengguwahe ng maydede, hehe!).

Isang magandang alaala.

Iyan lang ang kuwento sa araw na ito.

Siya nga pala. Hindi pa ito ang kuwentong nabanggit ko noong nakaraang post. Hindi ko pa natapos ang pagtatayp.

No related posts.

Slow ang buhay ngayon. May project akong naisip pero hindi ko pa maituloy-tuloy. Ayoko namang simulan kung walang solidong dahilan o siguro parang backup.

Kuha ako ng masteral. Naghahanap pa ako ng dahilan kung this sem o next sem.

No related posts.

No related posts.

Madami na ang nabiling domain name. Madami na ang nagawang website. Madami na ang naisulat.

May mas maganda sa iyo. May mas magaling sa iyo. May mas maabilidad sa iyo.

Pero kahit gaano kaimposible, may magkakainteres sa gawa mo. Gusto ka niyang kontakin at iniisip kung papaano ka i-email. Iyon nga lang, hindi nakalagay sa website mo kung paano ka iemail. At ang malas nito, walang contact form ang website mo.

Kaya simula sa araw na ito, ilagay mo ang email mo, o kaya’y maglagay ka ng contact form.

Ika nga ng paborito kong wrestler na si Dusty Rhodes, “Yards, ilagay mo ika ang email mo sa ikang website, right here… right now! Kung ayaw ni mo, I gonna smash your head with this steel ladder right here… right now! Email ika sa imong website!”

No related posts.

Buhay pa ang praystation.com. Patay na ang skilla.com. Buhay pa ang inksurge.com. Buhay pa ang littlerocket.net. Buhay pa ang k2ia.com.

Noon k10k.net > alistapart.com, ngayon alistapart.com > k10k.net

Madami ang nabago lalo na’t lumaki nang todo ang google.

Hahaha! Halata bang takot ako sa google? Malay mo baka tanggalin nila ako sa resulta ng “may dede” sa google search. Bwahahaha! Dede, dede, dede pa rin.

Copy paste niyo na lang ang mga URL kung gusto niyong bisitahin ang mga website.

Tuloy ang kuwento.

Madami sa elitista ng web design ang balewala na. Madami sa walang alam sa web design ang malaki ang kita.

Gusto mo ng website? Maginstall ka ng wordpress, instant website na. Gusto mo ng design? Search ka sa google ng wordpress template. Gusto mong mapuri? Tanggaling mo ang footer sa wordpress saka mo ipaste ang pangalan mo.

Kakatwa. Malaki ang ipinagbago ng lahat.

Mapera > Magaling = Mapera.

WordPress > Blogspot = WordPress panalo ito.

Sulit > Buyandsellph = Sulit.com.ph pa rin ang panalo.

Woshoo. Equation.

You + Me = Love + $

—-
PS (pahabot sulat): Pakibisita ang website ni Matthew tungkol sa resulta ng board exam. Para makahirit ako’t malibre ng burjer.

No related posts.

Oo ayos na ayos.

Ito naman ang hindi ayos na experience ko tungkol sa Whois Privacy na iyan.

May domain name akong iniregister sa GoDaddy noon. Para sa isang forum ang nasabing domain name. Sa domain registration noon may nakalagay doon na option tungkol sa Whois Privacy. Interesante, kaya iniwhois protect ko ang domain name ko. May warning noon na nakalagay sa website nila, tungkol sa hindi paggamit ng “free” email account sa Registration ng Domain Name.

Meron pa rin ngayon sa website nila ang warning na sinasabi ko.

Ang gusto ko noong una, gamitin ang Mailcity email ko. Pero ang nasa isip ko noong nabasa iyon, “Sige gamitin ko na lang ang email kong nakatali sa isang registered domain.”

Sumatutal dalawang domain ang nairegister ko noon sa gotatay. Ayos na ayos.

Ang malas ika; lumipas ang panahon, hindi ko narenew ang domain name ng email na ginamit ko. Ang problema, nakatali iyon sa Whois Protection sa dalawa kong domain sa godaddy. Kaya ngayon hindi ko macancel ang Whois Protection. Hindi ko din mailipat sa ibang Registrar Company tulad ng Namecheap. Dahil kapag naka Private Registration ka hindi mo pwedeng ilipat, hindi kasi nakalagay ang pangalan mo sa whois data.

Ang aral na idinulot nito, ano? Una, huwag susundin ang babala ng mga Malalaking Kompanyang binibilhan mo. Lalo na’t ang pakay eh iexploit lang ang katangahan ng mamimimili. Pangalawa, gumamit ng free email sa mga pangmatagalang account. Tatlong mga major free email provider, lycos, yahoo at gmail.

Ang gamit ko ngayong email sa major transaction, iyong email ko pa mula noong 1998. Mailcity.com, mail.lycos.com na sila ngayon.

No related posts.

O ano baka pati lyrics gusto mo? Siyempre naman. Gusto mo ang lyrics. O ito, click.

Papagabi na noon. Maagang natapos ang shift ko sa pinagtatrabahuan ko sa Makati dahil natapos ko agad iyong pinagagawang program sa akin ng Boss ko.

Sa pagkakaalam ko tatlo kami sa kompanyang iyon ang pupunta sa Philippine Web Awards. Pero si manong lang ang nakausap ko:
Ako: Pupunta ka mamaya di ba? Hindi ba Finalist ka?
Manong: Yeah. Punta ako mam’ya.
Ako: O sige. Kita na lang mamaya doon sa lobby.
Manong: Oks.

Mahilig sambitin ni manong ang “OKS” at “A’right”. Nakuha niya siguro kay Big Boss. Malayo ang Makati sa Sampaloc. Ewan ko ba natiis ko iyong pagtrabaho doon.

Siguro may gusto akong patunayan. Siguro nangangarap pa ako noon. Siguro bata pa ako noon. Malaki ang suweldo pero siguro hindi suweldo ang dahilan. May malalim pa sigurong dahilan.

Nakauwi ako. Napagod. Balik sa reyalidad sa bisinidad ng Sampaloc.

Naghihintay si GF. Nagtatampo kung bakit hindi ko na siya inihahatid. Magaling akong magpalusot. O marahil dahil na rin naawa siya’t mukha akong prinitong palaka.

May pupuntahan pa ako, ang nasa isip ko. Gabi na. Kumain ako, tapos naligo. RUSH>LBO

RUSH>LBO – Huwag mo nang isipin kung ano ang ibig sabihin niyan kaungguyan lang galing sa Ragnarok.

Malayo ang biyahe sa Awards. Matagal pero nakadating din ako.

Tapos.

Tapos iyon nga lang itutuloy ko na lang ang kuwento next time. Dahil nag-iinstall pa ako ng iba’t ibang kalokohan sa server tulad ng eaccelerator.

At saka nga pala. Philippine Web Awards? Wala na ngayon iyan. Ano ang aaward-an mo ngayon? Ang Theme ng Drupal? Ang paglayout ng Joomla? Ang pagdelete ng footer sa WordPress?

Alam ko. Hehehe. Baluktot ang rason ko, hehehe.

Ang medyo uso ngayon, Philippine Blog Awards.

Lyrics ng Background Music sa Itaas:

Bituin sa langit, ako’y namilipit
Ni hindi marinig, kahit isang awit
Ito’y para sa’yo…oh…ho…

Bituing marikit, oh napakasakit
Himig ng pag-ibig, aking inaawit
Ito’y para sa ‘yo…
Naghihintay kaya sa isang wala
Tulad ng bituing hindi nagniningning
At bawat kislap ng ‘yong mga mata

Oh, bakit?
Tanong ko sa `yo
Oh, bakit?
Ba’t natitiis, oh, bakit?
Puso ko’y sinugatan mo…

Sa mumunting ilog, ako’y namumukod
At paikot-ikot at napapagod
Ako’y para sa’yo…oh…hoh…

No related posts.

Ang ika ni Titus Abola, “I admit, this topic has been done to death.” Dagdag pa niya, “That eventful week in January and for many days after, the favorite topic in all the major newspapers as well as many TV and radio news and talk shows was none other than the ousting of Joseph Ejercito Estrada…”

May nakakaalala pa ba ng The Web Philippines Magazine? March 2001. Nabuksan ko lang ulit ngayon. Si Titus Abola ang Editor noong 2001. At sa buwang edisyon na iyon, nandoon ang pangalan ko at website namin. Nakakapanindig balahibo.

1997. 1997. 2000.

Gusto kong magkuwento.

Sa panahong ito. Ngayon, kahit mga bata may domain name.

Noon, mangilan-ngilan lang kaming may domain name sa Pilipinas. Nanghihinayang din ako pinabayaan ko ang domain name ko. Iyong kaibigan ko Pagerank 8 na ang website niya. Hindi niya na siguro ako kilala. Ayokong maalala niya ako.

Pero teka, tinignan ko ang domain name kong naka “parked domain”, Pagerank 3. Ganoon na katagal ang domain na iyon na nag-e-exist, kahit parked domain nang matagal, mataas pa rin ang pagerank dahil madaming matatandang domain name ang nakalink pa rin doon. Old links never die.

Hindi pa uso ang Pagerank noon. Yahoo ang sinusunod namin kung search engine din lang ang pag-uusapan.

Buhay pa kaya sila? Siguro.

Madami akong nasayang na pagkakataon. Madami din akong pagkakamali. At madami din ang…

Gusto ko pang magkuwento.

Kilala mo ba ang pinakasikat na blogger ngayon sa Pilipinas? Noon wala, hindi siya pinapansin. Pinapansin siguro pero mas mataas ang tingin namin, ng lahat sa mga nauna o tawagin ko na lang mga Pioneer.

At sino naman ang makakapagsabi na balang araw, ang simpleng blog niyang pinamagatan niyang redshift noon ang siya ngayon pinakasikat na blog sa Pilipinas. Ang ika nga niya sa greetings ng website niya noon, “Welcome to my personal Online Journal! Why redshift when this site is does not really feature the primary color?! Here’s why.”

Webzine. Webzine. May Design E-zine pa ba? Meron. Pero itutuloy ko ang kuwento next time.

No related posts.