Hugis Puso, gawa sa puto ng Calasiao, Pangasinan

Iba’t ibang racket ang nakita ko dito sa amin. Pero mas matindi pa rin sa Dangwa. Kung bibili kayo sa minsan ng bulaklak doon siguraduhin ninyong barya at huwag buo ang iaabot ninyo. Kung minsan kasi, hindi na babalik ang iaabot ninyo.

No related posts.

Siyempre malamang isang higanteng kalokohan na naman itong iniisip ko.

No related posts.

Weakling lang ang gumagawa ng 2nd account. Pramis! Kaya ito, gumawa ako ng isa pang account sa friendster. Ito ang makulit repa, ininvite ko pa ang sarili ko. Ayos!

Nainterview ako ni Helen Vela kung bakit ko ginawa ito.

Helen Vela : Dearest Orly, ano ba ang pinag-gagawa mo sa buhay mo?
Dr.Orly : Dearest Helen, naguguluhan ako sa tanong mo. Pakiulit.
Helen Vela : Nagdurugo ang puso ko habang binabasa ko ang friendster mo. Lalo na tinignan ko ang Recently Added Friends mo. Hindi pa puno ang friends mo anak, bakit gumawa ka ng isa pang account? Hindi mo na ba kami mahal?

* pinag-gagawa – hindi ko sigurado kung salitang Filipino. Hybrid na salita yata sa pagitan ng ilocano – tagalog o pangasinan – tagalog.

Wrung

Prof: Wrung!
Student: Eh sir…
Prof: Wrung!
Student: Niresearch ko iyan sir.
Prof: Wrung!
Student: Sir naman, tinignan ko na sa lahat ng libro.
Prof: Wruuuung!
Student: …
Prof: Very wrung.
Srudent: …?
Prof: Wrung!
Prof: Wrung! Wrung! Wrung! Ekis! Ekis! Ekiiiiis!

No related posts.

Sa gilid papuntang sentro.
Konsensya: Ano ka ba? Puro na lang tungkol kay Percy at Ric! Isama mo na kaya si Remy at Conrad!

Mula kanan biglang litaw.
Remy: Oo nga, bakit hindi mo ako isama sa kuwento.

Sa gitna, sa ilalim ng dilaw na liwanag.
Ako: Pasensya na. Hindi bale, nakastore po sa memory ang kuwento. Bukas o basta sa linggong ito, itutuloy ko ang kuwento tungkol sa binyag ng anak ni G, at kasal ni W at A.

Papataas mula ilalim ang camera papalapit papuntang ilalim ng ilong at sa anino nito.
Conrad: Sana isama mo na din kung bakit Asero ang “Greatest Movie of All Time”.

Sa gitna, sa ilalim ng dilaw na liwanag.
Ako: Ha?

Babae, sa likod niya ang bintana at may mala-kidlat na patay-sinding liwanag.
Juliet: Sus! Deny! O sige, yung pagsuot mo na lang ng ID sa McDo sa Morayta.

Sa gitna, sa ilalim ng dilaw na liwanag.
Ako: Ha?

Biglang salita sa harap ng camera:
Ronnie: Basta aku, imu ang piborit sung ku.

No related posts.

Itong kaibigan ng kaibigan ko ay lagi ko noon kadebate tungkol sa isang laro. Siyempre bata pa kami noon kaya medyo mainit ang debate namin. Lumipas ang panahon, para sa akin wala na iyon. Pero ewan ko lang kung naalala niya pa ako.

Balik sa kuwento. Madami akong domain. Kaya maano na lang iyong isang domain at ito nga’t inilibre ko si kaibigan ng kaibigan. Hindi ko lang alam kung naikwento ng kaibigan ko sa kaibigan niya na ako ang madalas niyang kadebate noon at siya ngayong pinaparegister niya ng domain name.

Sa account ko nakareg ang domain niya pero naka”private register” siya.

Medyo sumikat ang isang website ni kaibigan ng kaibigan. Humingi ako ng link exchange para sa isa kong website, na kung tutuusin makakatulong pa sa website niya dahil okay na rin ang pagerank nito. Hindi blog ang nasabi kong website, pero mainam sa backlink.

Sabihin na nating mayroon akong paraan para malaman kung nabasa na ng kinontak ko ang message ko. Sigurado ako nabasa niya ang request ko.

Ang resulta? Hindi niya pinansin ang request ko.

Ilang buwan na rin ang nakalipas mula noong request ko. Papaexpire na ang kanyang domain.

Sa totoo lang dinidemonyo ako. Ano kaya’t bigla kong ibenta sa iba ang domain niya? O kaya biglang kong irelease ang private reg niya? Palitan ko kaya ang nameserver? Hehehe! Auction ko na lang kaya?

Pero sa katapusan hindi ko din maatim magsabotahe ng isang website. Sisingilin ko na lang sa renewal ng domain name niya.

No related posts.

Akala mo nga sila na.

Ano ang problema?

Magpinsan sila.

Malay mo, ang pagiging magpinsan nila eh mala-Lolo Giorgio. Ang kapitbahay kasi ng tatay ng nanay ng tambay na asawa ng labandera sa kanto eh kapatid ng asawa ng lasenggo na nakatayo sa tapat ng tindahan ng nanay niya. Kaya magpinsan sila.

Malay lang iyon.

Hayon, wala na.

Repa, tignan mo ang BF ni MC ngayon, kahawig ni Ric.

Ang tanong sino si Ric? Sino si MC?

Ric ang pangalan ng taghiyawat sa noo at MC naman ang pangalan ng taghiyawat sa pisngi ni Madam Rubite. Grade 3 iyan, pre*.

Paunawa: Ang tono sa pagbigkas ng pre ay inyong madidinig sa Slam Dunk Kapuso Tsanel.

No related posts.

Hindi na sana ako pupunta dahil late ko nang nabasa, masakit ang ulo ko o siguro nagdadahilan lang ako. Tumawag ako.

Habang kausap ko sila bigla kong naisip. Sa buhay ng tao, minsan ka lang maging bata. Minsan mo lang sila makikita. Minsan lang mangyayari ito, pagtanda namin hindi na mauulit. Maulit man, malamang may mga pumanaw na.

Sa dinami-daming bagay na nagawa ko na gusto kong baguhin; dadagdagan ko pa ba ang mga ito? Buti sana kung maabutan ko pa ang pagkakaimbento ng time machine.

Pumunta ako. Medyo malayo, kabukiran na ang lugar. Tatlo silang naabutan ko. 2 teacher, at 1 nurse. Itong mga kaibigan ko eh uhugin pa noong mga nag-aaral pa kami. Payat pa sila noon, ngayon mga butete na silang tatlo.

May kanya-kanya kaming kasaysayan, kuwento. Si J kaklase ko mula elementary. Si J kaibigan ko noong elementary taga-ibang school siya pero noong high school same school na kami. Si M naman ang nagturo sa akin kung paano maglaro ng basketball. Ang usapan namin noong nasa high school kami, magkikita ulit kami sa PBA na. Siyempre hindi iyon natupad. Ang pangarap hindi nangyayari, mangyari man ang inaasam mo hindi na ito perpekto, isang pinakamalapit lang na larawan ng tunay mong pangarap.

Dumating pa ang dalawa. Si A ang kaibigan kong emosyonal, madaling lumuha. Kabarkada ko siya kasama si M. Siyempre may tawag kami sa barkada namin. Kakornihan. 5 kami sa grupo. 3 ang present.

Si E naman. Sa kanya ako nagseselos noon kasi malapit siya sa GF ko noong high school. Isang pagseselos na kung iisipin mo ngayon eh wala namang kakuwenta-kuwenta. Kapag bata ka pa, talagang kulang pa ang iyong pag-unawa, eksperyens at kung paano ka aakto sa isang situwasyon. Akala nga nila galit pa ako sa kanya, pero ang ika ko naman dala lang iyon ng emosyong natural sa mga kabataan.

Nag-inuman kami. Ang pulutan namin iyong tsitsarong galing ng Malaysia. Ang tingin ko parang tsitsarong balat ng tao. Iba ang texture/surface noong tsitsaron. Napagkuwentuhan namin ang mga dati naming mga kaklase. Pero ang mas punto ko, yung dalawang wala doon na kabarkada ko.

Nagvideo-oke sila. Sa normal na situwasyon hindi ako sasama. Pero kapag may pagpapahalaga ka sa mga tao, at sa pangyayari talagang iibahin mo ang iyong gagawin sa normal.

Nagpakasawa silang kumanta.

Matapos niyon, pauwi na kami, nagpaalamanan. Inihatid nila ako. Mahalaga pa rin ako para sa kanila.

Hindi sana kami dadaan sa kalyeng iyon, pero parang may magnet na humila sa amin. Hindi namin inaasahan.

Napansin ni A ang kotse na nadaanan namin. Parang kay W. Si W ang isa sa 5 kabarkada ko. Sa Australia siya nakatira ngayon.

Nandoon nga siya at nakita naming kasama si G na kaklase din namin.

Naextend ang inuman. At maeextend pa bukas dahil binyag ng anak ng isa pa naming kaklase na si G na GF ni E noong high school kami. Hindi sila nagkatuluyan.

Sa batch namin may mga sweethearts. Ako at si A. Si N at si A. Si E at G. Anim kaming mga miyembro nito. Sa simpleng paliwanag, may barkada ako, miyembro din ako ng barkada ng mga sweethearts, at may malapit akong kaibigan na hiwalay pa sa barkada (kabilang dito ang crushes, lust at secret love). Si E na nabanggit ko sa taas ay siya ring E na nabanggit ko sa kabuuan ng kuwento kong ito.

Kung iisipin mo, parang kailan lang. Batang bata pa kami noon. Masaya. Protektado. Lahat ng bagay ay bago. Masarap ang pakiramdam.

No related posts.