Mas marubdob ang kuwentong ito kung babasahin mo sa tonong ilocano ng taga-Benguet o Baguio. Pero kung taga-Pangasinan o Tarlac ka at matigas ang ilocano mo eh puwede na din.

Nurse School Project: Miracle of Life

Ilocano version

May-isa nga aldaw naisip ni Marisse nga taga Kibungan nga bisitain na ti anak na nga ni Flor nga ag-adadal ti Nursing idiay Baguio. Sumangpet isunna nga agsagsagad ni Flor. Nabayag nga na taltalyawen ni Flor ta nabayag metten nga haan na nga nabisbisita idyay Baguio. Adda iti napansin na nga bigla.

Marisse: Apay anya data? Tumadder ka man nga nasiyaat!
Flor: Apay nanang?
Marisse: Anya datta? (Sabay tudo iti tiyan ni Flor) Apay kasta? Nasikug ka anya? Nasikug ka anya?!
Flor: Huhuhu! (Pirmi la unay ti sangit ni Flor)
Marisse: Sumungbat ka! (Sabay layat ti kutus)
Flor: Wen nanang… Project mi gamen idyay skul.
Marisse: PROJECT?! NASIKUG PROJECT?! Kayat mo nga iparangguyod ka?
Flor: Miracle of Life kano nanang. Ti ilokano na ket “mirakulo iti biyag”.
Marisse: Manlukluko kan sa nga talagan. TUNGPAEN KA NE! SINNU TI TATANG NA DATA?! Sumungbat ka!
Flor: Haan ko nga ammo nanang.
Marisse: Anya? Haan mo ammu gaga? (kinutus na ni Flor) Ikkatem datta! Ibagbagak kanyamun.
Flor: Haan nga mabalen nanang.
Marisse: Anya? Ta saan nga mabalen? Pakpaken ka ne. Ipaekkat mo datta!
Flor: Saan nga mabalen nanang ta “Group Project” mi datoy nanang.

Filipino version

Isang araw naisip ni Marisse na taga kibungan na bisitahin ang anak niyang si Flor na nag-aaral ng nursing sa Baguio. Dumating siya kina Flor. Matagal niyang tinitigan si Flor dahil matagal niya nang hindi ito nabibisita. May napansin siyang bigla.

Marisse: Bakit ano yan? Tumayo ka nga nang maayos!
Flor: Bakit nanay?
Marisse: Ano iyan? (Sabay turo sa tiyan ni Flor) Bakit ganiyan? Buntis ka ano? Buntis ka’no?
Flor: Huhuhu!
Marisse: Sumagot ka!
Flor: Opo nanay. Project kasi namin sa school.
Marisse: PROJECT! Buntis project? Gusto mong hila-hilahin kita?
Flor: Miracle of Life daw po nanay. Sa Filipino “milagro ng buhay”.
Marisse: Nanloloko ka na nga yata talaga. sampalin na kita! Sino ang tatay niyan? Sumagot ka!
Flor: Hindi ko po alam nanay.
Marisse: Ano? Hindi mo alam, gaga? Ipalaglag mo iyan! Sinasabi ko sa iyo.
Flor: Hindi puwede nanay.
Marisse: Ano? Bakit hindi puwede? Paluin kita! Ipatanggal mo iyan!
Flor: Hindi puwede nanay at “Group Project” po namin ito, nanay.

No related posts.

May nabanggit akong, “may maganda sa kapilya”.

Maganda. Tapos.

Hindi naman porke sinabi kong maganda eh tipo ko nang ligawan.

Hayon, tukso ang inabot ko na porke pala nagpupunta ako sa Methodist sa kadahilanang may babaeng rason.

Hindi ako tinigilan. Nagtulong-tulong sila. Hindi tumigil kahit na nagsimula na ang pagsamba.

May programa sa gabing iyon. Siguro sa katoliko, mayroon ding katulad ng ganoon. Parang concert na may mga palabas at kanta.

Hindi ako tinigilan ng tanong na, “saan diyan ang kursunada mo.” Habang concert, patuloy silang nang-aasar. At sa huli, habang kumakanta ang mga bata, tinanong ako ng tatay ko ng “sino diyan ang kursunada mo?”

Anak ng tokwa, ang lakas ng pagkakatanong na kung sinuman ang nakarinig ay aakalaing pedopayl ang nag-uusap.

No related posts.

Bangong taon. Amoy paputok.

Ito na nga ba ang kuwentong mala-wrestler? Parang walang direksyon? O walang topic?

Siguro dagdagan natin ng “i gonna smash your head with this steel ladder right here right now!” para mala WWE wrestler.

Kailangan ko lang siguro ng kape. Para magkaroon ng tunog o kaya sense ng kaseryosohan ang pagblablog ko ngayon.

Mainit na kape. Ang ika nga ng lolo ko “Apo, apo, mainit dito. Puro apoy.” Ganoon kainit.

Bakit nga kaya ang Friendster Blog, ganoon pa din. Ang hirap magpost. Walang pagbabago.

O hayan. Dito magtatapos ang 1st post na mababasa mo dito na gawa ng isang sinapian ng kaluluwa ng isang Wrestler.

No related posts.

Sa dami ng nag-eksam, halos sigurado ako isang buwan at mahigit bago mairelease ang resulta. Parang iyong sa teacher, isang buwan at isang linggo ang lumipas bago nila nairelease. Isa pa, malapit na ang Christmas. Siyempre mga tao din ang taga PRC, nagsi-celebrate din sila ng krismas.

Makapasa sana ang kapatid ko at ang GF niya.

No related posts.

Walang biro masarap ang kalamay. Lalo na kung libre at bigay lang. Hehehe.

Galing ito sa Ilocos. Norte mula Pangasinan. Binigay ng pinsan kung nagtratrabaho sa Casino.

Alam mo bang pangarap kong magtrabaho sa isang Casino. Kaya nga para sa akin, ang suwerte niya.

Pero siyempre pangarap lang iyon. Madami akong pangarap na di natupad at mga pangarap na hindi na matutupad.

Anyways. Masarap talaga ang kalamay. Ulitin ko pa ba? Masarap talaga ang kalamay. O ayan. Hehehe.

No related posts.

Alam mo ba ang pinagkakakitaan ng mga tao ngayon sa internet? Yung paggawa ng review ng isang websayt o produkto, tapos babayaran sila ng may-ari ng websayt na nagpagawa ng review. Iyon nga lang dapat nakasulat sa english.

Wala kang gagawin kundi uulit-ulitin ang salita na gustong makita ng nagbayad ng review mo. Purihin mo ng purihin, ulitin mo ng ulitin ang paglink sa websayt nila hanggang mamatay sila sa tawa.

Gaano kakorni ang review kung nakasulat sa tagalog?

Iyong nakaraang post ko, sinubukan kong gumawa ng tagalog bersyon ng review. Basahin mo at sigurado mangingilo ang ngipin mo kung gaano kakorni ang isang review.

Siya nga pala. Totoo lahat ang sinabi ko sa post na iyan, ha? Hindi pa rin ako makapagtext kasi sa bawat pagtipa ko ng letra eh biglang sinisend ng cellphone ko. Lalo pang lumala dahil kahit numero ng ng nagtext sa akin, ayaw nang ipakita.

Oo nga pala. Maraming salamat sa BPI. Nakapag-open ako ng ATM para sa kapatid ko. Kasi iyong Banco De Oro, sinara ang ATM niya. Tapos walang patawad ang BDO, kahit nagmakaawa na ang nanay ko. Putsa, para sa BDO, kung close ang account, close. Walang preferred client sa kanila. Mag-open na lang daw ng bagong ATM. Ang sabi sa telepono, punta na lang daw ako doon para mag-open.

Punta naman ako. Sakto ang lakas ng ulan. Pagdating ko sa BDO, hinanapan ako ng xerox ng mga ID. Hindi sinabi sa akin ng nakausap ko sa telepono ang tungkol dito. Ang ika sa akin, PUNTA NA LANG DAW AKO DOON. Dala ko naman lahat ng ID. Iyon na malakas nga ang ulan, wala akong payong. Sa gitna pa naman ng kawalan ang bangkong iyon, walang malapit na xerox machine.

Labas ako. At siyempre nabasa ako. AYOS!

Malapit ang BPI doon. “Puta”, ang sabi ko, “sa BPI na lang”. Buti ang mga tao sa BPI, may patawad.

Hiningan lang ako ng isang picture, iyon lang. Kilala nila ako. Ang cute ko daw kasi kaya hindi nila ako makalimutan.

PREFERRED CLIENT. PREFFERED.

Kumbaga may bangka ka, ang taas ng tubig – lampas bundok. Sino ang una mong ililigtas, ang GF mo ba o ang magbobote?

Halimbawa ulit, humingi ng kiss ang GF mo at ang isang tindera ng isda, sino ang pagbibigyan mo?

O siya siya. May ATM na ulit na magagamit ang kapatid ko.

Tagumpay!

Tagumpay ako, dahil sa sikap at tiyaga, na natutunan ko sa patalastas ni Manny Villar. At sa tulong na din ng mga tindera sa patalastas ni Mar Roxas. At dahil na rin sa inspirasyon ng pabahay ni Noli de Castro. Ramdam ko ang pag-unlad dahil kay Gloria Macapagal Arroyo at Carlos Arroyo ng Orlando Magic.

No related posts.

Matthew ang Taong Grasa: camera ang hawak niya

Maikling pangungusap daw ang gamitin kapag nanliligaw.

Kasama ako ng ate at nanay ko. Sa SM kami, sa North Edsa.

Matagal silang mamili. Ganoon talaga karamihan ng babae.

Pahinto-hinto. Titingin-tingin sa mga istante. Magtatanung-tanong tungkol sa sukat.

Ayos naman ang kalidad ng panlasa nila. Sa mga abubot at iba pang accessory.

Tapos bigla na lang silang napatigil. Nakatingin sa bag na polka dots.

“O! Ba’t sila napatigalgal?” ang tanong ko sa konsensya kong bida sa Safeguard. “Ewan”, ang sagot niya.

Ano ang misteryo? Nakainom ba sila ng Flanax? O ginawang tubig ang Slenda? Para tignan ang Polka Dots na bag nang ganoon karubdob at punong puno ng pagkagitla?

Kunot noo ako at mala-taong grasang napa “U-huh! B-k-t?”

Itinuro nila ang paligid. Lahat pala ay tahimik. Ako lang ang namumukod tangi.

Lahat sila’y nagdarasal.

No related posts.

Hipon. Masarap ang hipon. Ang pinaka-ayaw ko naman eh mga pagkaing may ketchup.

No related posts.

10 million years ago.

Grade 1

“Hunyo na. Pasukan na naman. Matatapos na ang bakasyon. Gigising na naman kami nang maaga. Bibili na naman kami ng bag at notebooks. Bag na pula siguro ang bibilhin namin. Kailangan ko din ng pad paper, eraser na puti, pencil na mataba at lunch box na pula. Siksikan na naman sa palengke. Maputik.

Pero masaya iyon. Pagkatapos naming makabili ng gamit para sa paaralan, dadaan kami sa tindahan ng tupig. Bibilhan ako ng nanay ko ng madaming madaming madaming tupig. Sarap sarap! Tapos dadaan kami sa newstand, bibilhan ako ng nanay ko ng Funny Comics.

Tapos ihahatid sundo na naman ako ng Lola ko.”

Brzt brzt brzt. Pumalya ang Time Machine.

May usapan kami ng Lola ko na kung mamatay siya, magpakita siya sa akin. Multuhin ako.

Wala nga ako sa burol niya eh. Paano ba naman, hindi man lang isinabi sa akin noong namatay siya.

No related posts.

Pinaparepair sa akin iyong cellphone na hawak niya. Napansin ko; ngayon ko lang nakita ang cellphone na iyon. Ang tanong ko, “kanino ito?” Ang sagot niya, “Sa akin.” Binuksan ko, tapos kinalikot tinignan kung gagana. Power on. Nakalagay doon ang pangalan kung kanino. Grace and Rommel.

Nakakatuwa kapag nahuli mo ang matanda na nagsisinungaling. Gamitin mo ang iyong imahinasyon. Halimbawa, noong bata ka at tinanong ka ng kapatid mo tungkol sa crush mo. Ikaw naman kinikilig habang sinasagot mo ang bawat katanungan ng iyong kapatid. Ilagay mo ang iyong sarili sa mata ng iyong kapatid. Halimbawa naman ikaw ang nasa posisyon ng iyong kapatid, at ikaw ang nagtatanong sa kanya. Kuha mo ba sa iyong imahinasyon ang inilalarawan ko?

Hindi ko itinuloy, pero sinubukan ko, di ba? Nabasa ko ang pangalan. Grace and Rommel.

Pero aaminin ko naaawa ako. Sinusubukan niyang gawin ang isang bagay na luma at sira para sa kanyang, object ng pagbibinata.

History. Nauulit, umiikot. Naramdaman ko rin iyon noong bata ako. Tinipid ako, kami, kahit sa kung tutuusin mayaman ang pamilya niya.

Hiniritan ako. Humingi ng cellphone.

Good boy. Binigyan ko. Pero ang sabi ko, “Ito, gamitin mo. Ayaw kong magamit ito ng mga taong walang link sa akin ni gapatak na dugo.”

Kung Kapatid ko. Ok lang. Kahit half – half lang. Pero kung iba. Ibang usapan na.

Isa lang kasi ang nanay ko. Isa din ang tatay ko.

Hindi ko maimagine na tawaging nanay ang kasing-age ko lang.

Pero wala din. Sa katapusan. Ang ibinigay ko, ibinigay din sa asawa niyang kasing-age ko.

Ang tanda na, ngayon lang siya nagbibinata.

No related posts.